گاهی به یاد تو می افتم ، حیرت می کنم که : روزگاری دراز ، آن طور دوست داشتمت که خود را .
گاهی گفته ام : نه عشق ، بلکه فریب خود بود . گناهی که ظاهراً بر آن گستاخیم . حالا من عاشق کسی دیگر هستم که از تو زیباتر است و مهربانتر اما  تو نیز مهربانتر و زیباتر بوده ای . اگر من همانم تو نیز هم ، پس چیست آن چه سایه دارد بر آفتاب ما ؟ تو نیز به هنگام دلتنگیهای عصر ، از آن چه بوده یادی کنی ؟ اگر چنین باشد درست نمیدانم در این بازی از دست رفته ام . فریب میدهم خود را که تو نیز چون من عین روزگار شدی .

اشکهایت را با دستان لرزانم از روی گونه هایت پاک میکنم،

نگاهت بی نهایت معصومانه است. قطره های اشکی را که بر

روی انگشتانم مانده است مزمره میکنم، مزه دوست داشتن

میدهد، سرت را روی شانه هایم میگذاری و اشکهایت دوباره

سرازیر میشود، از لرزشی که به شانه هایم میدهی تمام بدنم

میلرزد. سرت را بلند میکنم و به چشمان خیست زل میزنم،

 بازهم معصومی و بی گناه، لبریز عشق. لبهایم را به روی لبهای

 سرخت میگذارم و لحظه ای در رویا میمیرم، و تو مرا از این رویا

بیدار میکنی وقتی لبهایت را از من میگیری، و چشمهایت داد

میزنند که نمیخواهی وابسته من باشی...

سرت را در آغوش میگیرم و ریاکارانه میبوسمش، انگار تمام دنیا

برای من و توست. چه صادقانه گریستی و من چه خودخواهانه باورت نکردم،

 اکنون تنها نشسته ام و اشکی نیست که من پاک کنم و شانه ای نیست

که من آرام بگیرم. کاش از خود نشانی گذاشته بودی...

بگذار سپيده سر زند
چه باک که من بميرم و شبنم فروخشکد
و شبگير خاموش شود و شباهنگ گنگ گردد .
و مهتاب رنگ بازد و ستاره ي سحري بازگردد .
و راه کهکشان بسته شود ...
بگذار سپيده سر زند و پروانه به سوي آفتاب پر کشد .

چشم مهتاب تا تو را دید                         

                          شب را به فردا سپرد

                                       و خورشید از خجلت حضورت

                                                                   چشمانش را بست

                               و خسوفی شد

                                                                که کس را یارای دیدن نبود      

اي همه آرامشم از تو پريشانت نبينم                   چون شب خاکستري سر در گريبانت نبينم            اي تو در چشمان من يک پنجره لبخند شادي            همچو ابر سوگوار اينگونه گريانت نبينم              اي پر از شوق رهائي رفته تا اوج ستاره                 در ميان کوچه ها افتان و خيزانت نبينم            مرغک عاشق کجا شد شور آواز قشنگت           در قفس چون قلب خود هر لحظه نالانت نبينم              تکيه کن بر شانه ام اي شاخه نيلوفري رنگ            تا غم بي تکيه گاهي را به چشمانت نبينم         قصه دلتنگي ات را خوب من بگذار و بگذر                     گريه درياچه ها را تا به دامانت نبينم       کاشکي قسمت کني غمهاي خود را با دل من                 تا که سيل اشک را زين بيش میهمانت نبينم

از طرز نگاه تو 

پرنده ای را که دوست داری ، رهایش کن

                             اگر عاشق باشه برمی گرده ، وگرنه هیچوقت عاشقت نبوده

هنوز ناله ام در تنهاترین کوچه خیال گذر میکند

 و کسی نیست انعکاسش را نیز گوش دهد .

                                     هنوز در غروب , چشم براهم ولی راهی نیست کسی را در آن ببینم .

تو به من بگو ای غریب آشنا :

در این تنهایی کوچه چه باید کرد ؟؟؟

خوب خوب نازنین من!

نام تو مرا همیشه مست می کند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهای ناب!

نام تو اگر چه بهترین سرود زندگی است

من ترا به خلوت خدایی بی خیال خود

((بهترین بهترین من)) خطاب می کنم

بهترین بهترین من!

_{تویی که نمی دانم که خواهی آمد ؟}

_{اصلاً بگو ببينم مي آيي؟}

_{مي آيي.... تا با تمام دلتنگي هاي سرزمين آرزوهايم وداع كنم؟}

_{مي آيي.... تا شقايق هاي قلبم دوباره جان بگيرد؟}

_{مي آيي.... تا از درياي نگاهت}

_{قطره اي هم بر كوير چشمانم بريزم؟}

_{مي آيي.... تا ستاره هاي آسمان زندگانيم}

_{از ناله هاي شبانه ام آرام بگيرند؟}

_{كاش مي دانستم از اوج كدامين قله ،}

_{از دل كدامين شب ، از عمق كدامين}

_{جنگل خواهي آمد....}

_{تا برايت قلبم ، اين بزرگ ترين سرمايه ام را}

_{پيش كش آورم و به تو بگويم :}

    _{**** دوســتــــت دارم****}

می خواهم ...

در باختن ... در بردن ... در زیستن و در مردن ...

شانه به شانه ات بیایم ...در فصلهای سرد ....

پایم ار بر گودی جا پایت ... بر مخمل برفها بگذارم ..

و با حضور بهار ... از مزرعه سبز دستانت برویم ...

می خواهم مینیاتور شریف خنده هایت ... در هجوم

بالغ گفته هایت ... ثانیه شمار روزهای با تو بودن ....

باشد .. و برگ برگ این تقویم ... با تو به آخر برسد !!

تو نبودي و من با عشق نا آشنا بودم
تو نبودي و در نهان جان دلم جايت خالي بود
تو نبودي و باز به تو وفادار بودم
تو نبودي و جز تو هيچ كس را به حريم قلبم راه ندادم
و تو آمدي.از دوردستها
از سرزمين عشق
تو مرا با عشق آشنا كردي
با تو تا عرش دوست داشتن سفر كردم
تو مفهوم عاشق بودن را به من آموختي


با تو كامل شدم
با تو بزرگ شدم
با تو الفباي عشق را اموختم
نداي قلب عاشقم را به گوش همه رساندم
به تو و كلبه عاشقمان باليدم
تو نيمه گمشده ام شدي
حال كه اينچنين شيفته توام باش تا در كنارت آرامش بيابم
حتي براي لحظه اي از من جدا نشو
بدون تو دستم سرد است
بدون تو آغوشم تهي و لبريز درد است

به حرمت عشقمان
به حرمت لحظات زيبايمان
مرو كه بي تو من هيچم
بمان با من
بدان كه تا ابد نام تو بر قلبم حك شده
بدان كه عشقمان هميشه پاك خواهد ماند
به وفايم ايمان داشته باش
تا به تو نشان دهم معني واقعي واژه عشق را

دیریست دلهای عاشق در انتظاری شیرین به تپیدن ادامه می دهند، روزها و شب های زیادی از 13 ژوئن گذشت، از آن روزی که تا ابد قلب دنیا وامدار قداست و شکوهش خواهد بود... از روزی که قلب خسته و پر امید این انسان از رنجابی تلخ و دیرین رهایی یافت... روزهای تلخ اما خاطره انگیزی که تنها بهانه و نیاز قدم های پرطنین هر روزه ی او بر خاک سانتاماریا دیدار و عشق بازی با پروردگارش بود... انسانی که عمری با تک تک نفس هایش، صدای اهورائیش و فریادهای سراسر امیدش ساختن دنیایی بایسته تر را به ما آموخت..... دیریست فرمان سکوت گرفته است...

سکوت صبورانه ای که دلهای بیدار پر بانگ تر از همیشه طنین همواره بودنش را شنیدند، از آن روز رسالتی بس عظیم تر آغاز شد... رسالتی که انتظاری شیرین در پی داشت، تمام پلیدی هایی که در برابر قامت بلند و آسمانیش زانو زدند باید در تب این اضطراب بمانند... سکوتش سرشار از ناگفته هاست... اما سرودش نزدیک است، تب شیرین انتظار به سر می آید... او با صدایش باز می گردد، صدایش بیش از همیشه از نور خدا مسلح است... کاترینا تنها بهانه ای است، او برای تمام زخم های سیاره اش می خواند، او بلندای انسان را سرود می کند... روشنی آشنای لحظه ها در راه است، او با سرودش نور می بارد...

به چشم خود می بینم

سیمآب صبحگاهی،

از سر بلندترین کوه ها فرو می ریزد

بانگ می زنم :

برخیز و خواب را...

برخیز و باز روشنی آفتاب را...

با قلب تا ابد عاشقم صدایش را که آبستن عشق است انتظار می کشم... آری، نوید آسمانی ترین طنین صدای او را می دهند. خود دیریست خدا را در صدای او جسته ام.....

ساز تو دهد روح مرا قوت پرواز

از حنجره ات پنجره ای سوی خدا باز

احساس من و ساز تو

جانهای هم آهنگ

حال من و آوای تو یاران هم آواز

گلبانگ تو روشنگر جان است بیفروز

قول و غزل ات پرچم شادی است، برافراز...

تقدیم به یگانه دوست داشتنی قلبم...: سیاوشم

دوست داشتن....................

امشب از آسمان دیده تو  ، روی شعرم ستاره می بارد  ، در زمستان دشت کاغذ ها ،

پنجه هایم جرقه می کارد

***********************

شعر دیوانه تب آلودم  ، شرمگین از شیار خواهش ها ، پیکرش را دوباره می سوزد ،

عطش جاودان آتش

**********************

آری آغاز دوست داشتن است  ، گرچه پایان راه ناپیداست  ، من به پایان دگر نیندیشم ،

که همین دوست داشتن زیباست

***********************

از سیاهی چرا هراسیدن ، شب پر از قطره های الماس است ، آنچه از شب بجا می ماند

عطر شکر آور گل یاس است

***********************

آه، بگذار گم شوم در تو ، کس نیابد ز من نشانه من ، روح سوزان وآه مرطوب

بوزد بر تن ترانه من

***********************

آه، بگذار زین دریچه باز ، خفته بر بال گرم رویاها ، همره روزها سفر گیرم

بگریزم ز مرز دنیاها

***********************

دانی از زندگی چه خواهم ، من تو باشم...تو...پای تا سر تو ، زندگی گر هزار باره بود

بار دیگر تو...بار دیگر تو

***********************

آنچه در من نهفته دریایی است ، کی توان نهفتنم باشد ، با تو زین سهمگین توفان

کاش یارای گفتنم باشد

**********************

بس که لبریزم از تو، می خواهم ، بدوم در میان صحراها ، سر بسایم به سنگ کوهستان

تن بکوبم به موج دریاها

***********************

آری آغاز دوست داشتن است ، گرچه پایان راه ناپیداست ، من به پایان دگر نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

بارون ، كه مي باره ، تو رو ياد من مي آره

منتظر مي شينم ، تا تو برگردي دوباره

سیاوش عزیزم :

دوستت دارم تا همیشه

سلام به تو که تک ريشه حضورت در وجودم به سرعت ريشه دواند و اکنون از وجودم شدی

آری تو را ميگويم

تو که تمامی وسعت قلبم را با حضورت گرم کردی

به روحم جلا بخشيدی

به زندگيم رنگ بوی تازه دادی

و من به تو اميد می دهم

به اميد زندگی برتر

به اميد فردايی روشن

به اميد فتح قله مشکلات و نا اميدی  ( با کمک هم )

و به اميد روزی که در کنار هم آينده ای وصف ناشدنی را بسازيم .

عزيزم ،با تمام وجود دوستت دارم و به تو می انديشم    

  تو مثل يك اتفاقي ، كه مي خواد يك روزي بيفته                       مثل اون شعر تري كه هيچكسي هنوز نگفته

        مثل قاب عكس زردي كه نشسته رو ي ديوار        مثل اشكهايي كه آروم مي چكند رو سينه بي تاب

دست تو حسيه مثل چيدن سيب هاي قرمز               مثل سينه ريزي كه رويش مي نويسند  

 «  بي تو هرگز »

                      مثل زاقه كويري

                                                      بعد يك دعاي بارون                                                  

      مثل نقش فال قهوه

                                                                                                        توي كوچه هاي فنجان

سياوش عزيزم :‌

  روزت مبارك   

داشتن تو ، حتی برای لحظه ای ، به تمام عمر بی کسی ام می ارزد . همچون دیوانه ای که

 لحظه ای داشتن را در تمام رویاهایش باور می کند .

وابسته ی تپش های قلب عاشقت هستم که به روح ساکن من حیات می بخشد .

سرسپرده ی برق نگاه توام ، لحظه ای که مرا در آغوش گرمت میهمان کنی .

تک ستاره ی شبهای بی فانوسم شدی ،  روزی که از خدا تکه ای نور طلب کردم .

تپش های قلبم در گرو عشق توست که در رگهای زندگیم جاریست .

دوری از تو را باور ندارم ، حتی در رویا ، که من ذره ای از وجود عاشقت گشته ام .

آرام دل بیقرار و عاشقم در چشمان روشن تو موج می زند ، وقتی به دریای نا آرام اشکهایم می نگری .

راز مرگ دلتنگی هایم ، روزیست که ، دستان گرم تو پناه دستان سرد و بی نصیبم باشد .

مهتاب می سوزد ، تا ابد ، در آتش عشقت . که درد را به جان خریده است در بازار عاشقی .

دوستت دارم

من دلاويزترين شعر جهان يافته ام

اين گل سرخ من است

دامني پر كن از اين گل كه دهي هديه به خلق

كه بري خانه دشمن ،‌ كه فشاني بر دوست

راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست

در دل مردم عالم به خدا

نور خواهد پاشيد

روح خواهد بخشيد

تو هم اي خوب من اين نكته به تكرار بگو

اين دلاويزترين شعر جهان را همه وقت

نه به يكبار و به ده بار كه صد بار بگو

دوستم داري را از من بسيار بپرس

دوستت دارم را با من بسيار بگو

براش بنويس دوستت دارم

                           آخه میدونی !!!!!!!!!!!

                                                       آدمها گاهی اوقات خیلی زود حرفهاشونو از یاد میبرند

ولي يه نوشته , به اين سادگيها پاک شدني نيست .

گرچه پاره کردن يک کاغذ از شکستن يک قلب هم ساده تره

ولي تو بنويس ..
تو ...
بنويس .

يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه ، وگرنه اسير ميشه

يه قناري بايد به خوش آوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساکت ميشه

يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه

يه صورت هميشه بايد شاد باشه وگرنه به دل هيچ کس نمي چسبه

دفتر نقاشي بايد خط خطي باشه وگرنه با کاغذ سفيد فرقي نداره

يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه کلاف سردرگمه

يه قلب پاک هميشه بايد به يه نفر ايمان داشته باشه وگرنه فاسد ميشه

يه ديوار بايد به يه تير تکيه کنه وگرنه ميريزه

يه چشم اشک آلود ، يه دل غم آلود ، يه کبوتر عاشق ، يه قناري خوش آواز ، يه لب خندون ،

 يه صورت شاد ، يه جاده با انتها ، يه دفتر نقاشي ، يه قلب پاک، يه ديوار استوار ،

 فقط يه جا معني داره ،

جائي که چشماي اشک آلودت رو من پاک کنم ،

دل غم آلودت رو من شاد کنم ،

جفت کبوتر عاشقي مثل من باشي ، شنونده آواز قشنگت من باشم ، لباي کوچيکت رو من خندون کنم ،

نقاش دفتر خاطرات من باشم ،

پاکي قلبت رو با سلامت عشقم معني کنم ، و فقط از اينکه به من

تکيه مي کني احساس مسئوليتم بيشتر ميشه